Freija Kaarsemaker

Freija Kaarsemaker (27) over video maken, plezier vinden in je werk en de vrijheid om jezelf te zijn voor de camera.

Freija Kaarsemaker is video-editor en maker. Met haar camera gaat ze graag op pad, op zoek naar nieuwe plekken, mensen en verhalen. Ze beweegt zich veel binnen de culturele sector, waar ze evenementen en ontmoetingen vastlegt. Het liefst niet vanaf de zijlijn, maar midden tussen de mensen. Naast haar werk in opdracht maakt ze eigen video's waarin herkenning, bewustwording en humor samenkomen. Via We Are Today gaat ze bovendien aan de slag met Camp Cringe: een project waarin jongeren worden uitgedaagd om zich comfortabeler te voelen voor de camera en minder bezig te zijn met hoe anderen hen zien.


Wie ben jij als maker, en wat probeer je met je werk te laten zien?

Ik ben Freija, een vrolijke video-editor. Ik vind het leuk om op pad te gaan, nieuwe dingen te ontdekken en die vervolgens vast te leggen. Ik haal veel energie uit vreugde. Dat zoek ik op in mijn werk en ik ben blij dat ik daar ook mijn beroep van heb kunnen maken.

Ik werk graag in de culturele sector. Je ontmoet veel verschillende mensen en komt op plekken waar bijzondere dingen gebeuren. Bij het filmen van evenementen vind ik het leuk om me tussen het publiek te mengen. Ik ben niet per se de observer die alles vanaf een afstandje bekijkt; ik maak juist graag deel uit van wat er gebeurt.

Daarnaast maak ik eigen video's. Daar zit voor mij een ander creatief proces in. Ik heb vaak een bepaald beeld in mijn hoofd en probeer daar stap voor stap naartoe te werken. Mijn eigen video's gaan over herkenbare situaties die een jonge vrouw in Nederland meemaakt. Ik vind het leuk als mensen zichzelf erin herkennen, erom kunnen lachen of even ergens over gaan nadenken.

Wat betekent het voor jou om maker te zijn in Noord- en Midden-Limburg?

Ik ben hier opgegroeid. Ik ben een Limburger en daar ben ik trots op! Het voelt veilig en vertrouwd om in deze regio te werken. Er is een klein, fijn netwerk met leuke mensen. Je wordt sneller gezien en gewaardeerd. Je hebt het gevoel dat je iets bijzonders kunt bijdragen, zonder dat er tien andere makers hetzelfde aan het doen zijn.

Ik merk ook dat de regio momenteel veel aandacht krijgt en daar draag ik graag aan bij. Er is ruimte voor nieuwe dingen en initiatieven. In de Randstad voelt het soms alsof alles al gevormd is, terwijl je hier nog echt kunt meebouwen aan wat er ontstaat.

Wat maakt het tof, of juist uitdagend, om dat wat je doet in deze regio te doen?

Het fijne aan een kleinere regio is dat je sneller mensen leert kennen en makkelijker ergens bij betrokken raakt. Tegelijkertijd kan het ook een beetje eenzaam zijn. Als kleine maker moet je vrij snel toegang krijgen tot bepaalde netwerken en organisaties, en die zijn hier niet oneindig. In Noord-Limburg zijn er bijvoorbeeld niet heel veel grote organisaties, en binnen de culturele wereld kom je regelmatig dezelfde mensen tegen.

Ik denk dat er nog veel kansen liggen om die netwerken open te breken en nieuwe verbindingen te maken. Juist voor jonge makers is het belangrijk dat er ruimte is om ergens binnen te komen en zichzelf te laten zien.

Wat heb jij zelf geleerd of ontdekt in deze regio dat andere makers ook zouden moeten weten?

Dat je niet altijd een groot plan of een vastomlijnd idee nodig hebt om ergens te beginnen. Mijn eigen werk is eigenlijk een beetje uit de hand gelopen hobby.

Als kind zat ik al achter de computer van mijn vader filmpjes te monteren met Windows movie-maker. Later heb ik even op SintLucas gezeten, maar veel heb ik mezelf aangeleerd. Ik deed vrijwilligerswerk bij Museum Van Bommel Van Dam. Zij waren de eersten die zagen wat ik maakte en vroegen of ik dat ook voor het museum wilde doen. Daarna kwam ik bij het contentteam van We Are Today terecht.

Ik denk dat daar een belangrijke les in zit: als je doet waar je zelf plezier en energie uit haalt, wordt dat uiteindelijk ook door anderen opgepikt. Je hoeft niet altijd precies te weten waar het naartoe gaat. Soms moet je gewoon beginnen en kijken wat er op je pad komt.

Camp Cringe komt voort uit iets wat ik zelf ook herken

Je bent veel met camera's en beeld bezig. Hoe kijk je naar de rol van een camera, zowel in je eigen werk als in hoe mensen ermee omgaan?

Ik vind het interessant hoe mensen veranderen zodra er een camera op hen gericht wordt. Het liefst zou ik soms willen dat mensen niet eens doorhebben dat ik film, omdat ze zich dan misschien minder bewust zijn van zichzelf en meer gewoon zichzelf kunnen zijn.

Ik merk dat mensen voor de camera vaak bezig zijn met hoe ze overkomen. Ze worden zich bewust van hun houding, hun gezicht en wat anderen van hen zouden kunnen denken. Dat vind ik een interessant gegeven, maar ook iets waar ik soms tegenaan loop.

Ik wil zelf graag een brug vormen tussen film en social media. Ik vind het leuk om snel en spontaan content te maken, maar ik merk dat ik steeds minder zin heb in de trucjes en manipulatieve mechanismen die bij social media komen kijken. Ik wil vaker de tijd kunnen nemen om iets kwalitatiefs te maken. Niet alles hoeft snel, perfect of geoptimaliseerd te zijn.

Wat heb jij nodig om hier actief te kunnen blijven als maker? Zijn er vormen van steun, samenwerking of kansen die daarbij zouden helpen?

Ik zou het heel fijn vinden als er meer fysieke werkplaatsen of ontmoetingsplekken komen waar creatieve mensen samen kunnen werken. Een plek waar je binnen kunt lopen, anderen tegenkomt, ideeën kunt uitwisselen en samen iets kunt maken.

Niet alles hoeft meteen een concreet project of een opdracht te zijn. Soms ontstaan de leukste dingen juist doordat je elkaar toevallig ontmoet en samen begint te experimenteren.


Via We Are Today ga je aan de slag met Camp Cringe. Wat houdt dat project in?

Camp Cringe komt voort uit iets wat ik zelf ook herken: hoe bewust je ineens wordt van jezelf zodra er een camera op je gericht staat. Je gaat nadenken over hoe je eruitziet, hoe je praat en wat anderen van je vinden. Dat kan behoorlijk ongemakkelijk zijn.

Met Camp Cringe wil ik jongeren uitdagen om juist door dat ongemak heen te gaan. We gebruiken de camera als een soort spiegel. Waar ben je onzeker over? Welke gedachten heb je over jezelf? En wat gebeurt er als je die gedachten even loslaat?

We beginnen met vier deelnemers die allemaal al iets met beeld en video hebben. Het wordt een doorlopend traject waarin we verschillende opdrachten en uitdagingen doen. Zo gaan we bijvoorbeeld filmen in de openbare ruimte, elkaar vloggen en elkaars video's bekijken. Ook komt er iemand een workshop geven over hoe je mensen op straat kunt interviewen. Het idee is om door herhaling en exposure steeds comfortabeler te worden voor de camera. Niet door te leren hoe je er zo goed mogelijk uitziet, maar juist door te ontdekken dat je niet perfect hoeft te zijn.

Het project komt ook voort uit persoonlijke worstelingen. Ik denk dat veel jongeren zichzelf voortdurend vergelijken met anderen online. Met Camp Cringe wil ik een beetje tegenwicht bieden aan dat perfecte plaatje. Ik hoop dat deelnemers meer zelfvertrouwen krijgen, bewuster worden van hun eigen gedachten en uiteindelijk wat meer schijt krijgen aan wat anderen van hen denken. We Are Today ondersteunt het project financieel en helpt met coaching en het regelen van een locatie. Dat geeft me de ruimte om het idee daadwerkelijk uit te voeren.


Als je vooruitkijkt: wat hoop je dat er de komende jaren verandert of groeit in deze regio? Wat zou je hier graag meer zien?

Ik hoop vooral op meer plekken waar creatieve mensen elkaar kunnen ontmoeten en samen dingen kunnen ontwikkelen. Een fysieke werkplaats lijkt me geweldig.

Voor mezelf zou ik graag wat meer richting de filmwereld groeien. Ik vind het leuk om te blijven doen wat ik nu doe, maar zou daarnaast meer tijd willen steken in kwalitatieve filmproducties. Ik wil niet altijd bezig zijn met snelle content voor social media. Ik wil ruimte hebben om ergens echt in te duiken en iets goed te maken.

Over tien jaar hoop ik eigenlijk niet eens dat mijn werk er totaal anders uitziet. Ik vind het fijn om te doen wat ik nu doe. Als ik daarnaast meer filmprojecten kan maken en mezelf daarin verder kan ontwikkelen, zou dat mooi zijn.


Volg Freija op Instagram

Foto's en tekst door Louisa Vergozisi